آری آری چنین است برادر!این گونه مجازات می شوند آنان که پاکی را می فهمند.هر آنکس که حماقت کرد و نپذیرفت ارزش های احمقانه ی جامعه ی خویش را!انسان اینگونه مجازات میکند آنان را که این زندگی ننگبار هدیه شان داده است.جالب است بدانید ابتدا انسان ها را (در ایران باستان) اعم از زن و مرد "من" می خوانده اند.مرد که لفظی امروزی است نیز در مورد خدا بکار می برده اند.اما بعد ها که لزوم جدایی نام این دو از هم احساس شد ,مرد ها این لفظ را برای خویش بکار برده اند.مرد به معنی موجود کامل و بی نقص است.اما افسوس که من چیزی از این بی نقصی ندیدم جز حیوان صفتی !اصولآ در تاریخ نامی از زنان نیست و از مرد های طرفدار زن نیز جز در داستان های احمقانه ی عشقی اثری نمی یابیم.زنان در تاریخ نقش ان را دارند که اثبات کنند چه کسی خوب بوده و یا بد !مثلآ می گویند فلان پادشاه 300 تا زن داشته است!فلانی یکی بیشتر نداشته .اصلآ بحثی مبنی بر نقش زنان نیست.واضح تر بگویم زنان در تاریخ مدون هیچ نقشی نداشته اند.انها در خونریزی ها مرگها و دسیسه ها نقشی بسیار کمتر از مردها داشته اند.پس از اینکه انان از صحنه ی قدرت محو شدند تنها نقش بقای نسل انسان را داشته اند

اگر من یک مورد گناه نا بخشودنی زنان را نام ببرم شاید همین باشد.تمام رنج انسان را در گردن نهاده او را حفظ کردند و این گونه جواب گرفتند

زن در طول تاریخ به دارایی مرد تبدیل شد!مجازات زنا در دوره ای از تاریخ همان مجازات دزدی بوده است.محققین معتقدند دلیل این مجازات ان است که زنا را نوعی تجاوز به مال خود می دانسته اند.این چنین شد که مساله ای ساده که به آن بیتفاوت بودن به گناهی بزرگ تبدیل شد و مجازات ان تا پاره کردن شکم زن پیش رفت در حالی که مرد مورد تشویق قرار می گرفت

در همین دوره ی معاصر ایران قمار بازان بر سر زن خویش شرط می بسته اند(و شاید هم اکنون نیز).ویل دورانت می گوید این گونه بود که عصر حکومت صلح و ارامش با به قدرت رسیدن مرد ها به پایان رسید.نقش اجتماعی زنها در زندگی روز به روز کاهش یافت و ارزش بی پایان خویش را از دست دادند.زنها دیگر به کار پرداختند و نقشی هر چند کوتاه نداشتند.در افریقا زنان را چون خوک و دیگر حیوانات پرورش می دادند وبه عنوان غذایی لذیذ برای طبخ در بازرهای مکاره به فروش می رساندند.هیچ دینی و مکتبی انگونه که باید ارزش او را بر نگرداند."اگر کسی معتقد است که این مساله دلیلی به جز قدرت بیشتر بازوی مرد دارد;لطفآ مرا قانع کند"

اما طرفه تر ان است که زن همیشه در مظان بزرگ ترین اتهامات بوده و خواهد بود.در ادبیات ایران که نمونه ی بشری ترین ادبیات جهان است این موضوع بسیار دیده میشود.زن در این ادبیات به مار ,وسوسه گر,کسی که مشورت با او ننگ است,خائن,دسیسه گر,تفرقه افکن وهزار چیز عجیب نسبت داده شده است.جالب است بدانید که هیچ کس ادعا نمی کند فلان زن بد است;یا همه ی زنها دسیسه گرند بلکه می گویند ذات زن پلید است!یعنی او ممکن است در چشم تو نیکو بنماید و واقعآ هم میل به نیکی داشته باشد اما ذات پلید او اجازه ی این امر را نمی دهد.نظامی در جایی شعری بدین مضمون دارد که"زن چون ماری است که نمی تواند نیش نزند ....پس سرش را بد بکوب که او بد (نیش)می زند!"؟؟؟؟؟؟

از ادبیات مغرب زمین بهتر است به یک مثال بیشتر اکتفا نکنم.ضرب المثلی است اروپایی که می گوید"بهترین راه در مورد زنان نشانه گرفتن قلب او ,زانو زدن و پرتاب کردن بسوی اوست."نیچه نیز در چنین گفت زردشت پس از انکه بسیار برزنان می تازداز زبان پیر زنی می گوید"ای زردشت با این همه کلام که گفتی باز از زنان هیچ نمی دانی.پس گوش نزدیک بیاور تا رازی بگویم که هیچ کس از ان اگاه نیست.به سراغ زنان می روی تازیانه را از یاد مبر

چه کسی را یارای توجیه این تبعیض هاست.علمای ادیان امروزه برای بعد از اینکه به اجبار اهمیت توجه به زن را در یافتهاند در تلاش برای توجیه کاستی های مذهبی در مورد زنان هستند.اما تاریخ را نمی توان پنهان کرد

توضیح درباره ی عکس را خاتمه ی مطلب قرار می دهم.در عکس اول زنان در تخت جمشید می بینیم که شادمانه در رقص و شور زندگی به سر میبرند.اندک زمانی از تاریخ را مردان بر انها به واسطه ی شاهنشاهی عدل گستر هخامنشی سهل گرفته اند

حال نوبت انان است که برای یک بار هم که شده عدل را بفهمند.زنان سرتاسر به رنج تشویق می شوند.که تحمل کنند و دم بر نیاورند و پاداشی والا در اخرت بگیرند!اما این پاداش والا در بهترین حالت همنشینی با شوهری است که او را تحمل کرده اند.یعنی شکنجه گر او!می توانید این وعده را در دین های اسلام و مسیحی و یهودی ببینید و بر حماقت انها بخندید.به نظر شما منطقی نیست که زن بی دین و بی منطق باشد ؟چرا که هیچ منطقی جز به بهره برداری او نمی اندیشد؟ایران هخامنشی تنها زمانی بود که به زن به عنوان یک انسان توجه شد.نه یک کالا و نه یک بدن عریان زیبا برای تبلیغات (مثل اروپا ی امروز) ونه یک ماشین زاد و ولد(اسلام و اعراب ) و نه یک حیوان کم عقل و نه یک موجود کامل.بلکه به عنوان یک انسان که او هم میل دارد که او هم غریزه دارد واو هم مخلوق خداست .گاه گاهی مهر می ورزد و گاه کینه به دل میگیرد.او دوست دارد به دینی معتقد باشد و برای فرزندان و شوهرش دعا کند.غذا را تنها نپزد بلکه ان را با لذت نیز بخورد.با عشق زندگی کند و ارام بمیرد در حالی که به این می اندیشد که خدا بخشنده است و نه به انکه مرد ها منتظر مرگ او هستند و جانشینش را انتخاب نموده اند و او به فرزندانش می اندیشد و در پایان انها را از سویدای دل بگرید و دردناک بمیرد.او را نیاز ان است که از هنر سهمی باشد و لذتی ببرد از دستاورد های انسانی و شادمانه در ادوار تاریخ بنگرد.در میراث های اجدادش با شور و شوق برقصد و اوایی مسحور کننده سر دهد.این ارزو ها در زمانی کوتاه (در مقایسه با تمام تاریخ)در دوران هخامنشی روی داد .و این عکس نمادی از ان روز هاست